یک شب مهتابی

          

                                     یک شب مهتابی                                       

                               فقط ماه شاهد ماست      

                       ستاره ها چشمانشان را بسته اند                            

                       حسرت عشقمان را می خورند        

                      عشق ما مثل عشق ماه به ستاره                               

                        و عشق شب به بیداری است       

                       آهنگ دلنواز عشق نواخته شده                                 

                         و ما دست در دست همدیگر       

                             لحظات زیبای عشق                                      

                              را زندگی می کنیم              

                                  آری زیباست                                          

                               اما یک رویاست                       

          رویای که همیشه زیر پلکهای بسته ام پنهان است          

میخوام عاشق بمونم

خیلی سخته چیزی که تا دیشب بود یادگاری

صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوستش نداری

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی

بی وفا شه اون کسی که جونتو واسش گذاشتی

خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا

میسوزونه گاهی قلبو زهر تلخ بعضی حرفا

خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه

هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمیمونه

خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشات میمیره

بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره

خیلی سخته بی بهونه میوه های کال و چیدن

به خدا کم غصه ای نیست چند روزی تو رو ندیدن

خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی

وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی

خیلی سخته توی پاییز با غریبه آشنا شی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته که بدونی عاشقی این همه سخته اما باز بخوای عاشق بشی........

 

به گمانم آینه نیز از دیدار مکرر من خسته شده....

 

 

 به گمانم آینه نیز از دیدار مکرر من خسته شده....

امروز بارها و بارها با او به گفتگو نشسته ام  !

 

نمیدانم شاید از پرسشهایم خسته شده..

 

هربار که به صورتی خودرا اراستم از آینه خواستم تابا من بازگوید که

 

              آیا برازنده شده ام؟؟              

 

آیا به قدر کفایت زیبایم ؟؟

 

آیا هنوز هم شبنمی از جنس دلربایی بر چهره این گل می غلتد؟

 

                ...گل ؟؟؟            

 

چقدر تلخ که ازیاد برده بودم این واژه زیبا را !

 

دیرزمانسیت دیگر کسی مرا گل زندگیش نمی خواند ...

 

بگذار امروز هم  گل  باشم ..

 

فقط همین امروز !

 

چشمان پرسشگرم را به لبهای همیشه خاموش آینه میدوزم

 

واو مصمم تر ازهمیشه سکوت را نیشخند میزند !

 

...........

 

به کنار پنجره باز میگردم و جاده را صدامیزنم .

 

بازهم مسافری به مقصد خویش بر پیکره اش نمی یابم ..

 

اما هنوز ناامید نیستم .

 

میدانم خواهی آمد ..

 

کارت دعوتت را نه به گیسوی باد....

 

نه به دامان قاصدک...

 

نه به دستان باران..

 

نه..

 

به هیچکدامشان نسپردم

 

تورا با آفتاب صدا کردم ...

 

ودعوتم را هرروز با بارقه درخشانت بر تو گسیل داشتم

 

میدانم که خواهی آمد !

 

امشب جشن تولد توست!

 

برایت شمعها روشن خواهم کرد نه به عدد عمرت به شماره ستارگان اسمان ...

 

هیچکس را جز تو به این میهمانی نخوانده ام !

 

میخواهم باردیگر در خلوتی شاید غریب از پس این فاصله ها

 

تنها به تماشایت بنشینم وهیچ نگویم ...

 

بگذار شمعهای روی کیک تا آخرین نفس اشک بریزند !

 

قول بده نفس گرم ومهربانت را

 

برای مرگ شمعهایی که شب تارمان را روشنی بخشیده اند خرج نکنی...

 

قول دادی فقط زندگی ببخشی ..

 

چشمانم را برهم می نهم وکلماتی گنگ وبی معنا بر لبانم جاری میشوند !

 

واژه ها نیز بنای ناسازگاری گذارده اند تا امشب مرا خجل کنند !

 

برای تبریک روز میلادت ، این جملات را بارها وبارها تمرین کرده ام

 

وهربار درمیانه راه ، با اشک شستشویشان داده ام ..

 

...........

 

تمام حرفها از ذهنم رخت بربسته اند..

 

چشمانم خیسی اشک را می طلبد ..

 

ولی دریغ از قطره ای ...

.....

 

پنجره را میبندم

 

شمعها را خاموش میکنم

 

کاش هرگز نیایی !

...

 

وقتی کلامی بر زبان جاری نمیشود تا با تو باز گوید که

 

عزیزترین تولدت مبارک "

 

..

 

وقتی قطره ای اشک ، غربت چشمانم را به تصویر نمیکشد تا

 

بدانی روزهای نبودنت

با چشمان همیشه درراهم چه کرده ..

 

..

 

وقتی آنقدر از تو دور شده ام که حتی ندانستم چه هدیه ای برایت به یادگار برگزینم

 

..

 

وقتی طراوت وزیبایی روزهای دور ، جایش را به خطوط شکسته ای بر چهره ام داده

 

.........

 

نه نمیخواهم مرا دراین روزها ببینی !

 

هرگز به اینجا قدم مگذار !

 

هرگز ...

 

....................................

 

بگذار مرا با تصویری از همان روزهای دور به خاطر سپرده باشی

 

 

همان نقشی که همواره زیباترین غزل واژه ها را برای تبریک زادروزت نثار قلب

 

 مهربانت مینمود

 

همان تصویری که همواره بهترین یادگارها را به عنوان کادوی تولدت برمیگزید

 

همان چشمانی که همیشه برای تو...

 

برای شادیهایت..

 

برای غمهایت ...

 

نمناک بودند !

 

وهمان چهره ای که برای تو حکم زیباترین گل هستی را داشت.

 

..........

 

آری بگذار اینچنین درخاطرت بمانم

 

...

 

بگذار محکوم به بی مهری شوم

 

بی آنکه مرا ببینی

...

 

نه آنکه سایه ای سرد باشم پیش رویت که تمام خاطرات گذشته را با خود در مرداب

 

خویش ببلعد !

...........

 

باد سردی تا مغز استخوانم رخنه میکند وسوزشی سخت و تلخ سینه را میفشارد..

 

باور نمیدارم !!

 

قلبم آنسوی پنجره چشم انتظار آمدنت برجای مانده ..!

 

وبا آخرین تپیدنها درهرنبض زمزمه میکند که:

 

 

".....تولدت مبارک !!!!....."

روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن

روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن

 

از در نشد از پنجره ،  زوري خودت رو جا نكن

 

آدمكاي شهر ما بازيگرايي قابلن

 

وقتش بشه يواشكي رو قلب هم پا مي زارن

 

تو قتلگاه آرزو عاشق كشي زرنگيه

 

شيطونك مغزاي ما دلداده دو رنگيه

 

دلخوشي هاي الكي ، وعده هاي دوروغكي

 

عشقاشونم خلاصه شد تو يك نگاه دزدكي

 

آدمكاي شب زده قلبا رو ويرون مي كنن

 

دل ستاره ي منو ، از زندگي خون مي كنن

 

ستاره ها لحظه ها رو با تنهايي رنگ مي زنن

 

به بخت هر ستاره اي ، آدمكا چنگ مي زنن

 

عمري به عشق پر زدن قفس رو آسون مي كنن

 

پشت سكوت پنجره چه بغضي بارون مي كنن !

 

مردم سر تا پا كلك ، رفيق جيب هم مي شن

 

دروغه كه تا آخرش ، همدل و هم قسم مي شن

 

رو دنده  حسادتا زنگي رو مي گذرونن

 

عادت دارن به بد دلي نمي تونن خوب بمونن

 

قصه روزگار اينه ، به هيچ كسي وفا نكن

 

روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن ...